Βασιλείδης
βασιλείδιονΒασιλείδης, ου
(ὁ) [ᾰῐ]
1 Basileidès, h. Ar. Eccl. 97 (acc. pl. Βασιλείδας)
||
2 οἱ
Βασιλεῖδαι, les Basilides, n. d’une
famille, Plat. Criti. 116c ; cf. Βασιλίδαι ||
E Ion. Βασιληΐδης,
Hdt. 6,
132.
Étym.
patr. de Βασιλεύς.