θᾶσαι

Θάσιος

θασόμεναι
Θάσιος, α, ον, [] de Thasos, Hdt. 6, 44, 46 ; Ar. Eccl. 1119 ; Plut. M. 1097d ; Θ. λίθος, Plut. Cato mi. 11, la pierre de Thasos, c. à d. le marbre ; subst. ἡ Θασία (s. e. ἅλμη) Ar. Ach. 671, sorte de sauce.
Étym. Θάσος 1.