ἀκρόπρῳρον

ἀκρόπτερον

ἀκρόπτολις
ἀκρό·πτερον, ου (τὸ) bout de l’aile, Anth. 6, 229 ; ἀκρόπτερα φωτῶν, Opp. C. 4, 127, hommes postés à l’extrémité d’un filet.
Étym. ἄ. πτερόν.