ἀναιδίη

ἀναιδῶς

ἀναιθύσσω
ἀναιδῶς, adv. sans pudeur, Soph. O.R. 354 ; Eur. Alc. 694 ; Xén. Mem. 4, 3, 14 ; Plat. Rsp. 556b ||
E Ion. -έως, Ar. Th. 42.
Étym. ἀναιδής.