ἀναίτιος
Ἀναίτιοςἀν·αίτιος, ος
ou α, ον :
1 non coupable, non
responsable, innocent : τινος,
Hdt. 1, 129,
etc. ; Eschl.
Ag. 1505,
etc. ; Xén.
Cyr. 1, 5,
10 ; Plat. Tim. 42d, etc. de qqe ch. ;
τινι, Hés.
O. 825 ;
παρά τινι, Xén.
Cyr. 1, 6, 10,
envers qqn ; abs. Il. 13, 775 ; Od. 20, 135, etc. ; οἱ ἀναίτιοι, les
innocents, Xén. Hell. 1, 7, 24 ;
Eur. H.f.
1162 ; οὐκ ἀναίτιόν
ἐστι, avec l’inf. Xén. Cyr. 5, 5, 22, il est blâmable de, etc. ||
2 qui n’est pas une cause,
Arstt. An. pr.
2, 17, 3, etc.
||
E Fém. -ία, Eschl. Ch. 873 ; ion. -ίη, Hdt. 9, 110.
Étym.
ἀν-, αἴτιος.