ἀποκομίζω

ἀπόκομμα

ἀποκομπάζω
ἀπόκομμα, ατος (τὸ) rognure, fragment, Thcr. Idyl. 10, 7 ; Luc. V.H. 1, 18 ; en mauv. part, tronc de bois, en parl. d’idoles, Aqu. Ezech. 20, 7.
Étym. ἀποκόπτω.