δασπλής

δασπλῆτις

Δασσαρῆται
δασπλῆτις, gén. ιδος, adj. f. terrible, en parl. des Érinyes, Od. 15, 234 ; d’Hékatè, Thcr. Idyl. 2, 14 ; etc.
Étym. Orig. inconnue.