ἔφαλμος

ἔφαλος

ἐφάμαν
ἔφ·αλος, ος, ον []
1 qui est sur la mer, Posidipp. (Ath. 596d) ||
2 situé près de la mer, maritime, Il. 2, 538 ; Soph. Aj. 192 ; ἡ ἔφ. (s. e. γῆ) Luc. Am. 7, la côte.
Étym. ἐπί, ἅλς.