ἐπιθανατίως

ἐπιθάνατος

ἐπιθάπτω
ἐπι·θάνατος, ος, ον [ᾰᾰ]
1 près de mourir, Dém. 1225, 1 ||
2 act. qui fait mourir, mortel (mal, poison) Hpc. Mochl. 861 ; Th. C.P. 6, 4, 6.
Étym. ἐπί, θάνατος.