ἐσπέτομαι

ἐσπευσμένως

ἐσπίπτω
ἐσπευσμένως, adv. en hâte, DH. 6, 1121 Reiske ; Arr. Epict. 1, 20, 12.
Étym. part. pf. pass. de σπεύδω.