εὔχρυσος

εὔχρως

εὐχυλία
εὔ·χρως, ως, ων (seul. nom. et acc.) c. εὔχροος, Ar. Eq. 1171, etc. ; Xén. Œc. 10, 5 ; Arstt. P.A. 4, 2 ; en parl. de sons, Plat. Leg. 655a.