εὐδοκιμέω-ῶ

εὐδοκίμησις

εὐδοκιμία
εὐδοκίμησις, εως () [κῐ] d’ord. au plur. Plat. Rsp. 358a, 363a ; Luc. Pisc. 25 ; au sg. Them. 347, bonne renommée, considération.
Étym. εὐδοκιμέω.