ὑπαρτάω-ῶ

ὑπαρχή

ὕπαρχος
ὑπαρχή, ῆς () [] commencement, Arstt. Phys. 7, 3, 24 ; d’ord. adv. ἐξ ὑπαρχῆς, dès le commencement, Soph. O.R. 132 ; Arstt. Pol. 4, 6, 5 ; Plut. Marc. 5, Cato mi. 50, Arat. 18, etc. ; ou de nouveau, en recommençant, Dém. 1013, 9 ; Arstt. An. 2, 1, 1 ; Rhet. 1, 1, 15, etc. ; ou à priori, Plut. M. 951c.
Étym. ὑπάρχω.