κλάς
κλασαυχενεύομαι*κλάς, c.
κλάδος, seul. aux cas
suiv. : sg. dat. κλαδί [ᾱ]
Sch.-Ar. Lys.
632 ; acc.
κλάδα, Poèt.
(Drac. p. 103 ; cf.
Poet. lyr. fr. ad. 126) ; plur. dat.
κλάδεσι, Ar.
Av. 239,
ou κλαδέεσσι,
Nic. (Ath.
683c) ;
acc. κλάδας,
Nic. (Ath.
684b).