κρόταλον
κροταφιαῖοςκρόταλον, ου
(τὸ) [ᾰ]
1 cliquette, castagnette,
Hh. 13, 3 ;
Hdt. 2, 60 ;
Eur. Cycl.
204 ; Anth.
11, 195 ; fig.
en parlant d’un bavard, d’un charlatan,
Ar. Nub.
260, 448 ; ἀνὴρ
κρ. Eur. Cycl. 104, m. sign. ||
2 narcisse, fleur, Eumach. (Ath. 681e).
Étym.
κρότος.