κροταλίζω

κρόταλον

κροταφιαῖος
κρόταλον, ου (τὸ) []
1 cliquette, castagnette, Hh. 13, 3 ; Hdt. 2, 60 ; Eur. Cycl. 204 ; Anth. 11, 195 ; fig. en parlant d’un bavard, d’un charlatan, Ar. Nub. 260, 448 ; ἀνὴρ κρ. Eur. Cycl. 104, m. sign. ||
2 narcisse, fleur, Eumach. (Ath. 681e).
Étym. κρότος.