φῦσιγξ

φυσίζοος

φυσικεύω
φυσί·ζοος, ος, ον [] qui donne la vie, nourricier, fécond, Il. 3, 243 ; 21, 63 ; Od. 11, 301 ; Oracl. (Hdt. 1, 67) ; Eschl. Suppl. 585 ; Anth. 9, 383 ; Luc. Epigr. 22, etc.
Étym. φύω, ζωή.