ψαλισμός

ψαλιστός

ψαλληγενής
ψαλιστός, ή, όν [] coupé avec des ciseaux, tondu, en parl. d’arbres, Hiérocl. (Stob. 415 fin); Antyll. (Orib. p. 167 Matthäi).
Étym. vb. de ψαλίζω.