τρίχαλος

τρίχαπτος

τριχάς
τρίχ·απτος, ος, ον [] tissé avec des cheveux, Phérécr. (Ath. 269b) ; τὸ τρίχαπτον (s. e. ἱμάτιον) Spt. Ezech. 16, 10 et 13, vêtement d’un fin tissu.
Étym. θρίξ, ἅπτω.