ζόφεος

ζοφερός

ζοφηφορία
ζοφερός, ά, όν, sombre, en parl. du chaos, Hés. Th. 814 ; d’une maison, Hpc. 399, 37 ; de l’air, Luc. Nigr. 4 ; de la mer, Arstt. Mir. 130, 5 ; fig. en parl. de soucis, Anth. 5, 297 ; τὸ ζ. Hpc. 563, 2 ; Arstt. An. 3, 2, 9, obscurité.
Étym. ζόφος.