ἀδικία
ἀδικίουἀδικία, ας
(ἡ) [ᾰδῐ]
injustice, tort, faute, Hdt. 4, 1 ; Att. ; au pl. Plat. Phæd. 88a, etc. ; τῆς πόλεως, Dém.
24, 142 Baiter-Sauppe, envers l’État ;
περί τινα, Xén.
Cyr. 8, 8, 7,
envers qqn ; ἀδικίης (ion.) ἄρχειν, Hdt. 1, 130, etc. être l’agresseur, l’offenseur ; cf. ἄδικος.
Étym.
ἄδικος.