εὔχροος-ους
εὔχρυσοςεὔ·χροος-ους, οος-ους,
οον-ουν, de belle couleur, de beau teint, Xén. Arstt. etc. (v. ci-dessous);
fig. c. à d. de
bon aloi, en parl. de sons, Philoch. 66 (Ath. 638a) ||
Cp. -οώτερος, Xén. Cyr. 8, 1, 41 ;
ou -ούστερος,
Arstt. Probl.
1, 3 ; 2,
30 ; Th. H.P. 5, 1, 1 ;
Geop. 18, 8,
5.
Sup. -ούστατος, Arstt.
Probl. 32,
1.
Étym.
εὖ, χρόα.