γενναιότης

γενναίως

γεννάω-ῶ
γενναίως, adv.
1 noblement, généreusement, Hdt. 7, 139 ; Eschl. Ag. 1198 ; Thc. 2, 41, etc. ||
2 fortement, Eur. Ion 935 ; en mauv. part, avec violence, Eur. Cycl. 652 ||
Cp. γενναιοτέρως, Plat. Theæt. 166c.
Sup. γενναιότατα, Eur. Cycl. 652 ; Pol. 9, 25, 5, etc. ; irrég. γενναιέστατον, Dinol. (Eust. Od. 1441, 16).