γλαύκωσις

γλαυκώψ

γλαύξ
γλαυκ·ώψ, ῶπος (ὁ, ἡ) c. γλαυκῶπις, en parl. de serpents, Pd. P. 4, 249, O. 6, 45 ; d’Athèna, Orph. H. 13, 14.