Ὁδοιδόκειος

ὁδοιδοκέω-ῶ

ὁδοιδόκος
ὁδοιδοκέω-ῶ, détrousser les passants, être voleur de grand chemin, DS. Exc. p. 601, 91.
Étym. ὁδοιδόκος.