κακοδαιμονία
κακοδαιμονίζωκακοδαιμονία, ας
(ἡ) [κᾰ]
1 propr. possession par un mauvais esprit, d’où démence, Ar.
Pl. 501 ;
Xén. Mem.
2, 3, 19 ; Dém.
23, 26 ||
2 malheur, infortune,
Hdt. 1, 87 ;
Ant. 138, 35 ;
Xén. Mem.
1, 6, 3, etc.
||
E Ion. -ίη, Hdt. 1, 87.
Étym.
κακοδαίμων.