μία

μιαίνω

μιαιφονέω-ῶ
μιαίνω (f. μιανῶ [], ao. ἐμίηνα, att. ἐμίανα [ᾱν], pf. μεμίαγκα ; pass. ao. ἐμιάνθην, pf. μεμίασμαι)
1 teindre, acc. Il. 4, 141 ||
2 p. suite, souiller (de sang, de poussière, etc.) Il. 16, 795 ; 23, 732 ; Eschl. Ag. 209 ; Soph. O.C. 1374 ; Thc. 2, 102 ; Plat. Leg. 868a ; Plut. T. Gracch. 21 ; fig. Pd. N. 3, 16 ; Eschl. Sept. 344, etc. ; Soph. Ant. 1044 ; Eur. Hel. 1009 ||
E Ao. ion. ἐμίηνα, Il. 4, 141 ; Hpc. 6, 112 Littré ; Opp. H. 3, 162 ; Anth. 7, 162, et en prose réc. Plut. M. 725 ; App. Civ. 2, 104. Pf. réc. μεμίαμμαι, DC. 51, 22 ; Phalar. Ep. 121 ; inf. μεμιάνθαι, DS. Exc. p. 537, 58.
Étym. p.-ê. pré-grec ou R. indo-europ. *smei-, enduire, frotter ; cf. μιαρός.