παλινάγρετος

παλιναίρετος

παλιναυξής
παλιν·αίρετος, ος, ον [ᾰῐ]
1 réélu, Eup. 2-1, 448 Meineke Archipp. (Com. fr. 2, 720) ||
2 rebâti, restauré, Pd. fr. 54 ; Plat. Tim. 82e.
Étym. π. αἱρέω.