παγκρατιαστικός

παγκράτιον

παγκράτιστος
παγ·κράτιον, ου (τὸ) [ᾰτ]
1 pancrace, combat gymnique comprenant la lutte (πάλη) et le pugilat (πυγμή) Hdt. 9, 105 ; Thc. 5, 49 ; Ar. Vesp. 1191 ; Plat. Leg. 795b ||
2 sorte de scille ou d’oignon marin, Diosc. 2, 203 ||
E Dans une inscr. att. du temps de l’empire, réduit à παγκράτιν, CIA. 3, 1223 d, 3, 6 ; v. Meisterh. p. 58, 4.
Étym. π. κράτος.