πάγκρανον

παγκρατής

Παγκράτης
παγ·κρατής, ής, ές [ᾰτ]
1 tout-puissant, ép. de Zeus, Eschl. Eum. 918, etc. ; d’Apollon, Eur. Rhes. 321 ; d’Athèna, Ar. Th. 317 ; du feu, Soph. Ph. 986 ; fig. Bacchyl. fr. 14, 4 ||
2 entièrement victorieux, Eschl. Ag. 1648.
Étym. π. κράτος.