Παραιτόνιος

παραιφάμενος

παραιφασία
παραιφάμενος, η, ον [φᾰ]
1 qui exhorte, qui encourage, Hh. Cer. 337 ; Hés. Th. 90 ||
2 qui réprimande, qui blâme, Il. 24, 771.
Étym. part. prés. moy. poét. de παράφημι.