παράσιτος

παρασιωπάω-ῶ

παρασιώπησις
παρα·σιωπάω-ῶ :
1 être silencieux, Spt. Gen. 24, 21 ; Num. 30, 15 ; 1 Reg. 7, 8, etc. ||
2 passer sous silence ; τι, Spt. Ps. 108, 1 ; Pol. 2, 13, 7, etc. qqe ch. ; κατὰ τὸ παρασιωπώμενον, Clém. 144, par prétérition.