πτωματισμός

πτώξ

Πτῷον
πτώξ, πτωκός (ὁ, ἡ)
1 timide, peureux, Il. 22, 310 ; subst. ὁ πτ. Il. 17, 676 ; Th. H.P. 4, 3, 5 ; Thcr. Idyl. 1, 110, le lièvre ||
2 fuyard, fugitif, Eschl. Eum. 325.
Étym. cf. πτώσσω, πτήσσω.