πάνδειμα

πανδείμαντος

πάνδεινος
παν·δείμαντος, ος, ον, tout à fait redouté ou redouté de tous, Poèt. (Stob. Ecl. phys. 1, p. 174) ; Pd. fr. 170 dout.
Étym. π. δειμαίνω.